به گزارش افکارنیوز به نقل از فارس، داستان «دریاقلی سورانی» پس از سال ها تاخیر از سال جدید تحصیلی وارد کتاب های درسی پایه ششم ابتدایی شد. داستانی که پایه ششمی ها در درس چهارده خود آن را خواهند خواند. شخصیتی که اگر چه در دهه ۶۰ و بحبوحه جنگ افراد کمی از فداکاری وی اطلاع پیدا کردند اما با گذر زمان داستان فداکاری او زبان به زبان چرخید و به یکی از اسطوره های دفاع مقدس تبدیل شد.

وی جایگزین شخصیت های خیالی چون پطروس هلندی شد که سال ها در کتاب ها وجود داشت اما برخلاف عادت آمد و به گفته حبیب احمدزاده یکی از نویسندگان دفاع مقدس: «هنوز در کشور هلند هم کسی پطروس را نمی شناسد، ولی همه ما او را می شناسیم؛ راستی چرا هیچ وقت از خودمان نپرسیدیم چرا پطروس فداکار جای انگشتش یک چوب در سوراخ سد نگذاشت؟»

دریاقلی جوانی از اهالی آبادان و شغل او اوراق فروشی بود و در گوشه ای از «کوی ذوالفقاری» آبادان و در گورستانی از اتومبیل های فرسوده زندگی می کرد.

در ماه های آغاز جنگ، آبادان در محاصره نیروهای دشمن بود. انگار تقدیر این بود که درست در آن زمان که لشگری از تانک ها و سربازان عراقی غافلگیرانه از رودخانه بهمن شیر گذشته و وارد آبادان شده بود، تنها دریاقلی متوجه حضور آنان شود و در آن شب پاییزی آبان ماه ۱۳۵۹ روی زین دوچرخه قراضه اش بنشیند و تا نفس دارد رکاب بزند؛ از میان چشمی دوربین های دیده بانان عراقی و قناسه به دست های ارتش عراق که تیرشان به خطا نمی رفت بگذرد و باز رکاب بزند تا این خبر را به مدافعان شهر برساند.

رسیدن دریاقلی همان و بنا شدن سد محکم نیروهای ایرانی برابر لشگر عراق همان؛ سدی از مقاومت که باعث شد دشمن به آن سوی بهمنشیر رانده شود.

آنهایی که روزهای آغازین جنگ ایران را تحلیل می کنند همه اعتراف می کنند که اگر دریاقلی جانش را پای رکاب زدن مداوم از بهمنشیر تا آبادان نگذاشته بود، آن لشگر عراقی شاید تا شیراز هم می رسید. می دانند که اگر او نبود آبادان با تلفاتی سنگین سقوط می کرد و باز پس گرفتنش نیازمند نبردهایی خونین تر و پرهزینه تر از فتح خرمشهر بود.

حالا باید بگوییم دریاقلی جان، ببخش که کمی دیر شد و ۳۲ سال بعد از آن که جانت را گذاشتی پای رکاب، یادمان افتاد تو را اسطوره فداکاری کنیم، اما خب، می شود بیایی برای ما جای پطروس فداکار را پر کنی!

تا به حال داستان های زیادی در مورد این رویداد مهم تاریخی نوشته شده و چندین مستند و یک فیلم سینمایی هم از آن ساخته شده است. اما هنوز به رغم این تلاش ها این داستان وارد کتاب های درسی نشده بود.

محمدرضا ترکی محقق و استاد دانشگاه تهران که نوشته وی در مورد دریاقلی در متن کتاب درسی درج شده در مورد تاخیر در ورود این داستان به کتاب های درسی می گوید: « این شخصیت نقش بسیار جدی و مهمی در جنگ داشته ولی متاسفانه گمنام مانده است. متاسفانه از این مشکلات در کشور ما بسیار هستند و خیلی از مسائلی که اولویت دارند خیلی از وقت ها مغفول می مانند. این شهید تا چند سال پیش حتی یک قبر درست و حسابی هم نداشت. اینکه ما در کتاب های درسی خود در مورد این شهید چیزی بنویسیم کمترین کاری بوده که می توانستیم انجام بدهیم. من از چند سال پیش، پیشنهاد این کار را به وزیر فرهنگ و ارشاد دادم و حتی نامه نگاری هایی را نیز انجام دادم اما از آنجا که داستان هایی که تاکنون در مورد وی نوشته شده بودند برای کتاب های درسی مناسب نبود، از این رو متن جدیدی را نوشتم…»

به هرحال جدا از این کار زیبا و ارزشمند وزارت آموزش و پرورش، متاسفانه گاف بزرگی در طراحی این داستان در متن کتاب درسی رخ داده که در نوع خود جالب توجه است! طراح محترم گویا فراموش کرده و یا کاملاً بی اطلاع بوده که جزیره آبادان فاقد هر نوع کوه و ارتفاعات قابل ذکری است و دریاقلی را در میان کوه ها به تصویر کشیده که در حال رکاب زدن است و تانک های دشمن در ذوالفقاری را نیز در میان کوه های بلند نشان داده در حالی که ذوالفقاری “کوی” است به معنای محله و برزن و نه “کوه” ! و پوشش کنار رودخانه بهمنشیر نیز نخلستان است…

البته اینگونه گاف ها بی سابقه نیست و سال گذشته نیز وزارت آموزش و پرورش کتاب درسی «جغرافیای استان ها» را چاپ کرده که در آن زندگینامه «ایرج افشار سیستانی» پژوهشگر که هنوز در قید حیات است آمده، اما در این کتاب اعلام شده که وی در سال ۱۳۸۹، فوت کرده است!

امیدواریم وزارت آموزش و پرورش در انتشار مطالب خود که به نوعی دارای تاثیرات ذهنی زیادی بر نسل جدید کشور دارد دقت بیشتری بکند و همچنین زمینه اصلاح اشتباهات شاید سهواً را نیز در کمترین زمان ممکن فراهم کند.