ای مثل در مورد کسانی صادق است که خدمتی در حق او انجام می دهند اما او در عوض تشکر ناراضی و طلبکار می باشد .

روزی حضرت سلیمان نبی به خداوند عرض کرد : (( خداوندا ، من می خواهم امروز تمام وحوش و طیور را مهمان کنم ))  خداوند گفت ))به امید کی؟ ))  گفت : (( به امید خودم .)) (( خداوند فرمود برو مهمان کن . ))

حضرت سلیمان رفت و هرچه می توانست از خوراکی جمع کرد و همینکه همه چیز آماده شد رو کرد به خداوند گفت (( پروردگارا به وحوش و طیور امر کن بیایند بخورند . )) در همین وقت ماری از دریا آمد و هرچه حضرت سلیمان تدارک دیده بود را بلعید و برگشت به دریا .  وحوش و طیور آمدند دیدند هیچ چیزی برای خوردن نیست . گفتند پس غذای ما چه شده  حضرت سلیمان گفت هرچه تهیه کرده بودیم ماری از دریا آمد و خورد )) . در این وقت مار دوباره سرش را از آب بیرون کرد و گفت (( من هردفعه خوراکم سه قورت است . اینها که تو تهیه کرده بودی تنها نیم قرت من شد و هنوز دو قرت و نیمش باقیه )) 

در این اثنا مورچه ای رو کرد به آسمان و گفت (( خداوندا حالا من می خواهم تمام وحوش و طیور را مهمان کنم )) از جانب خدا ندا رسید به ((امید کی؟ )) مورچه گفت : ((به اسم خودم ولی به امید تو  . ))

خداوند فرمود برو هرچه داری آماده کن . مورچه رفت و یک پای ملخ را آورد و انداخت وسط و گفت : ((ظاهر و باطن همین است )) از جانب خدا حکم شد تمام وحوش و طیور آمدند و از آن پای ملخ خوردند و مار هم از دریا در آمد و دو قرت و نیمش را که باقی مانده بود خورد ورفت . اما باز هم مقداری از پای ملخ زیاد آمد . خداوند به حضرت سلیمان گفت : ((چطور می خواستی به امید خودت مهمانی بدهی ؟  )) حضرت سلیمان در جواب گفت: (( پروردگارا بزرگی به تو برازنده است و بس . ))